Το ψωμί τη ξενιτιάς

Στίχοι: Ευάγγελος Ατραΐδης & Παύλος Ζεμανίδης
Μουσική: Γιάννης Βασιλόπουλος
Έτος: 1970


Το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό
το νερό της θολό και το στρώμα σκληρό
τα λεφτά που αποκτάς τα βλαστημάς
υποφέρεις πονάς την πατρίδα ζητάς

Κλέφτρα ξενιτιά τα παλληκάρια κλέβεις
μάγισσα κακιά με τα λεφτά μαγεύεις
πάντα μ’ απονιά χωρίζεις μάνες και παιδιά

Κάνε Παναγιά η ξενιτιά να πάψει
κι άλλη μάνα πια για χωρισμό μην κλάψει
κι όλα τα παιδιά στο σπίτι τους να `ρθουν ξανά

Το ψωμί της ξενιτιάς είναι ξερό
και με δάκρυ πικρό το `χω βρέξει κι εγώ
πιο καλά στο φτωχικό ψωμί κι ελιά
παρά χίλια καλά στην πικρή ξενιτιά

Κλέφτρα ξενιτιά τα παλληκάρια κλέβεις
μάγισσα κακιά με τα λεφτά μαγεύεις
πάντα μ’ απονιά χωρίζεις μάνες και παιδιά

Κάνε Παναγιά η ξενιτιά να πάψει
κι άλλη μάνα πια για χωρισμό μην κλάψει
κι όλα τα παιδιά στο σπίτι τους να `ρθουν ξανά


Την πόρτα μη μου κλείνεις

Στίχοι: Γιώργος Λαύκας
Μουσική: Γιώργος Λαύκας

Την πόρτα μη μου κλείνεις
άνοιξε μέσα για να μπω
κι απ’ έξω μη μ’ αφήνεις.

Όπως οι στάλες της βροχής
βρέχουνε το κορμί μου
και το πικρό το δάκρυ μου
ποτίζει την ψυχή μου.

Την πόρτα μη μου κλείνεις
το σφάλμα μου συγχώρεσε
και μη με κατακρίνεις.

Την πόρτα μη μου κλείνεις
τον πόνο που σου έδωσα
εσύ μη μου τον δίνεις.

Όσο κι αν παραστράτησα
σε σένα ήρθα πάλι
γιατί είσαι η αγάπη μου
εσύ η πιο μεγάλη.

Την πόρτα μη μου κλείνεις
το σφάλμα μου συγχώρεσε
και μη με κατακρίνεις.


Φεύγω με πίκρα στα ξένα

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης
Έτος: 1961



Μανούλα θα φύγω, μην κλάψεις για μένα.
Η μοίρα το γράφει μονάχος να ζω.

Το μίσος του κόσμου με δέρνει σκληρά
και φεύγω με πίκρα στα ξένα.

Μ’ αδίκησαν, μάνα, βαριά με πληγώσαν
και ό,τι αγαπούσα το έχασα πια.

Ποτέ το παιδί σου δεν είδε χαρά
και φεύγει για πάντα στα ξένα.

Πικρές αναμνήσεις μαζί μου θα πάρω.
Στα ξένα που θά `μαι ρημάδι θα ζω.

Παιδί πια δε θά `χεις μανούλα γλυκιά,
εκεί θα πεθάνω στα ξένα.


Ξέχασέ με, ξέχασέ με

Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Μπάμπης Μπακάλης


Κατέστρεψα το σπίτι μου μια μέρα
και πλήγωσα τη μάνα μου και το γέρο μου πατέρα

Εγώ γεννήθηκα για την καταστροφή,
γι’ αυτό να φύγεις πριν σε πάρω στο λαιμό μου.
Εγώ αγάπη δε γνωρίζω τι θα πει,
αφού μισώ κι αυτόν τον ίδιο εαυτό μου.

Ξέχασέ με, ξέχασέ με
πριν μετανοήσεις.
Ξέχασέ με, ξέχασέ με
κι άλλον ν’ αγαπήσεις.

Κοντά σε μένα άσπρη μέρα δε θα δεις,
εγώ κατέστρεψα το ίδιο μου το σπίτι
κι άφησα έρημους τους γέρους μου γονείς
ν’ αργοπεθαίνουν για το γιο τους τον αλήτη.

Ξέχασέ με, ξέχασέ με
πριν μετανοήσεις.
Ξέχασέ με, ξέχασέ με
κι άλλον ν’ αγαπήσεις.


Κανείς δεν ήρθε να με δει

Στίχοι: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Μουσική: Κώστας Λαβίδας
Έτος: 1953


Το ξέρω καταστράφηκα
απ’ το φιλότιμο μου
και τώρα κλαίω μοναχός
με το παράπονό μου

Σε τούτη την καταστροφή
κανείς δεν ήρθε να με δει
δυο λόγια να μου πει

Χαράμισα το μέλλον μου
τα νιάτα την ζωή μου
μια άπονη σκληρή καρδιά
ήταν καταστροφή μου

Σε τούτη την καταστροφή
κανείς δεν ήρθε να με δει
δυο λόγια να μου πει

Απελπισμένος περπατώ
και η καρδία στενάζει
και το φτωχό μου το κορμί
το τρώει το μαράζι

Σε τούτη την καταστροφή
κανείς δεν ήρθε να με δει
δυο λόγια να μου πει



Η Θεατρίνα

Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Έτος 1970


Όσο φόραγες τη μάσκα
μου `ταζες και τ’ άστρα
για να σ’ αγαπώ
πιο μεγάλη θεατρίνα
ούτε ξαναείδα
ούτε και θα δω.

Μα τώρα έχεις πια ξεσκεπαστεί
γι αυτό μην κλαις, μην κάνεις την πιστή
μια θεατρίνα είσαι της αγάπης
κι ο διπλός σου ρόλος δεν περνά
και τα δάκρυά σου τα φτηνά.

Τώρα όπως θέλεις ζήσε
κι απ’ το νου σου σβήσε
πως υπάρχω εγώ
κι αν σ’ αγάπησα με πάθος
έπεσα σε λάθος
και τ’ ομολογώ.

Τα δάκρυά σου μην τα σπαταλάς
μα κράτησέ τα, άλλους να γελάς
μια θεατρίνα είσαι της αγάπης
κι ο διπλός σου ρόλος δεν περνά
και τα δάκρυά σου τα φτηνά.


Το δρομολόι της ζωής

Στίχοι: Ευάγγελος Ατραΐδης & Γιάννης Βασιλόπουλος
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης
Έτος: 1972


Το δρομολόι καθενός το ξέρει μόνο ο Θεός,
στα μονοπάτια της ζωής όλοι περιπλανιώμαστε
άλλος εδώ κι άλλος εκεί πονάμε ή χαιρόμαστε.

Άλλος πατάει άσφαλτο κι άλλος πατάει χώμα
ώσπου μια μέρα η ψυχή χωρίζει απ’ το σώμα.
Άλλος πατάει στα χαλιά και άλλος στα σανίδια
μόνο στο θάνατο μπροστά τα πάντα είναι ίδια.

Είναι λουλούδι η ψυχή και να μαδήσει δεν αργεί
στο περιβόλι της ζωής ένα σεργιάνι κάνουμε
κι άλλος αργά κι άλλος νωρίς στο ίδιο τέρμα φτάνουμε.

Άλλος πατάει άσφαλτο κι άλλος πατάει χώμα
ώσπου μια μέρα η ψυχή χωρίζει απ’ το σώμα.
Άλλος πατάει στα χαλιά και άλλος στα σανίδια
μόνο στο θάνατο μπροστά τα πάντα είναι ίδια.


Το κλάμα της πενιάς

Στίχοι: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Μουσική: Μανώλης Χιώτης


Τα βάσανά μου ένα τραγούδι θα τα κάνω
για να τ’ ακούς εσύ και όλος ο ντουνιάς,
κι όταν στα χέρια το μπουζούκι μου θα πιάνω
θ’ αναστενάζεις απ’ το κλάμα της πενιάς,
κι όταν στα χέρια το μπουζούκι μου θα πιάνω
θ’ αναστενάζεις απ’ το κλάμα της πενιάς.

Με το μπουζούκι μου τον πόνο μου θα λέω
στα παραθύρια σου μπροστά κάθε βραδιά,
θα τραγουδώ, θα με ακούς να σιγοκλαίω
και θα ξυπνάς με ραγισμένη την καρδιά,
θα τραγουδώ, θα με ακούς να σιγοκλαίω
και θα ξυπνάς με ραγισμένη την καρδιά.

Αυτά που μου `κανες κι αυτά που `χω περάσει
αν ήταν άλλος θα σε είχε εκδικηθεί,
μα η καρδιά μου δεν μπορεί να σε δικάσει
όπως με δίκασες εσύ μες στη ζωή,
μα η καρδιά μου δεν μπορεί να σε δικάσει
όπως με δίκασες εσύ μες στη ζωή.




Σαν την καλαμιά στον κάμπο

Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Μπάμπης Μπακάλης

Σαν την καλαμιά στον κάμπο
έχω μείνει ορφανός
κι `μαι πάντοτε θλιμμένος
όπως ο μαύρος ουρανός

Μαύρε θλιμμένε ουρανέ
που κλαις σαν την καρδιά μου
κλάψε μαζί μου σήμερα
τα μαύρα βάσανα μου

Όλα τα ‘χασα στον κόσμο
έχω πια καταστραφεί
και το πιο πικρό ποτήρι
για μια γυναίκα το `χω πιει

Μαύρε θλιμμένε ουρανέ
που κλαις σαν την καρδιά μου
κλάψε μαζί μου σήμερα
τα μαύρα βάσανα μου

Σαν το γέρικο πλατάνι
με χτυπούν οι κεραυνοί
που να μπω να ξαποστάσω
το κουρασμένο μου κορμί


Η αγάπη κι ο παράς

Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Έτος: 1973


Μέσα στα σοκάκια
Που λες τα Πειραιώτικα
Που ’ζησα ωραία
Ωραία κι αλλιώτικα
Μια νύχτα που ήμουν πικραμένος
Μου ’πε ένας φίλος γερασμένος
Μου ’πε ένας γέρος ασπρομάλλης
και σοφός

Πως η αγάπη κι ο παράς
Αδέρφια, φίλε θα ’ναι
Και όσα φράγκα οικονομάς
Τόσο θα σ’ αγαπάνε
Κι εγώ τον άκουγα τον γέρο
Χωρίς το νόημα να ξέρω
Γιατί ήμουν άμυαλος ακόμα
Και μικρός

Πέρασαν τα χρόνια
Μικρή μου και μ’ αγάπησες
Και για λίγο χρήμα
Απόψε με παράτησες
Κι αυτή τη νύχτα που υποφέρω
Ξαναθυμήθηκα τον γέρο
Που μου είχε πει μεγάλα λόγια
Και σοφά


Αναζήτηση Τραγουδιών και Στίχων

Αγάπησα και πόνεσα Δρόμος δίχως σύνορα Κλάψε σήμερα καρδιά μου Πλήγωσε με όσο θέλεις
Αγκινάρα με τα αγκάθια Δυο πόρτες έχει η ζωή Κοινωνία Ένοχη Ποια είσαι εσύ
Αγριολούλουδο Εγώ είμαι αϊτός Κόκκινο - Μαύρο Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός
Άδειες φεύγουνε οι νύχτες Εγώ θα σε γλιτώσω Μάγκα μου περαστικά σου Ποιος είδε γλάρο στα βουνά
Αθήνα Εγώ καλός γεννήθηκα Μαζί σου πως να ζήσω Που είσαι μάνα να με δεις
Αθήνα-Πειραιάς-Θεσσαλονίκη Εγώ με την αξία μου Μάνα μου Πριν το χάραμα
Ακόμα και στην κόλαση Έι καπετάνιε Μαντουμπάλα Προσευχή
Αλίμονο σ' εμένα Είν' όλα μαύρα Μάτωσε-Μάτωσε Σαββατόβραδο
Αλλοτινές μου εποχές Είσαι η ζωή μου Με γέρασε η ξενιτιά Σαν απόκληρος γυρίζω
Αμάν Ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι Με έκαψες με κατάστρεψες Σαν την καλαμιά στον κάμπο
Αν είναι η Αγάπη Έγκλημα Ένα τραγούδι θλιβερό Μεσάνυχτα που να σε βρω Σε διώξαν απ΄ την Κοκκινιά
Αν ήξερες ποιός είμαι εγώ Ένας μάγκας στο Βοτανικό Μια γυναίκα έφυγε Σε τούτο το παλιόσπιτο
Αν ρωτάς να σου πω Ένας σκύλος και μια γυναίκα Μια γυναίκα πέρασε Σήκω χόρεψε κουκλί μου
Αναστενάζω βγαίνει φωτιά Έξω απ' άδικο Μια Κυριακή στη Φυλακή Στα βράχια της Πειραϊκής
Ανεμώνα Έξω ντέρτια και καημοί Μια μέρα πριν πεθάνω Στα χέρια σου μεγάλωσαν
Ανήμπορος Έπεσα έξω Μοίρα μου μ΄ έχεις μισήσει Σταλαματιά, σταλαματιά
Άνθρωπε άδικε γιατί Έχω μια αγάπη Μονάχος Παραστράτησα Στην οδό της τρέλας
Αντιλαλούνε τα βουνά 'Εψαξα άδικα να βρω Μπάρμπα Γιάννη Στην ψάθα θα πεθάνω
Απ' τα ψηλά στα χαμηλά Ζηλεύω τα πουλιά Μπρος στο ρημαγμένο σπίτι Στις φάμπρικες της Γερμανίας
Απ΄ τις παρανομίες μου Ζιγκουάλα Νόμιζα πως ήταν φίλοι Στο τραπέζι που τα πίνω
Από τα πολλά Φαρμάκια Η αγάπη κι ο παράς Νυχτερίδες κι αράχνες Συγχώρεσε με
Απόκληρος της κοινωνίας Η ζωή μου όλη Ξέρω Νεκρούς Συννεφιασμένη Κυριακή
Άπονες εξουσίες Η Θεατρίνα Ξεσπά η μπόρα Σχίζονται κάμποι και βουνά
Άπονη Ζωή Η καμπάνα σημαίνει Ξέχασέ με, ξέχασέ με Τα καλά παιδιά
Άπονη καρδιά Η καρδιά μου ας όψεται Ο Γυάλινος Κόσμος Τα μαλλιά τα γκρίζα
Απόψε σ΄ έχω στην αγκαλιά μου Η Κοινωνία Ο ζωντανός ο χωρισμός Τα ξενύχτια κι οι όμορφες γυναίκες
Απόψε φίλα με Η πληγωμένη μου καρδιά Ο Καλός καλό δεν έχει Τα πονεμένα δειλινά
Αραπίνες Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ Ο καψούρης Τα ροζιασμένα χέρια μου
Άργησα να σε γνωρίσω Η χήρα Ο Χάρος Τέτοια κούκλα και τσαχπίνα
Ας ήτανε ο πόνος ένα τσιγάρο δρόμος Ηλιοβασίλεμα σωστό Οι αισθηματίες Την έδιωξα κι όμως την αγαπώ
Άσε με να ζήσω μοναχός Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά Οι μισοί καλοί Την Παρασκευή το βράδυ
Άσπρο πουκάμισο φορώ Θέλω να πεθάνω Όλα εδώ πληρώνονται Την πόρτα μη μου κλείνεις
Αυτή η νύχτα μένει Θέλω να πω τον πόνο μου Όποια και να `σαι Το άδικο δεν ευλογείται
Αφήστε με να κλάψω Θεσσαλονίκη μου Όπου άνθρωπος κακία Το ανήλικο
Αχάριστε Κόσμε Θλιμμένο δειλινό Όση γλύκα έχουνε τα χείλη σου Το δικό σου αμάρτημα
Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω Ίσως αύριο Όταν βλέπετε να κλαίω Το δρομολόι της ζωής
Βαριά χτυπούν τα σήμαντρα Καθένας με τον πόνο του Ουίσκι τζιν και φρούμελ Το θολωμένο μου μυαλό
Βραδιάζει Καινούργιες Συμφορές Πάει κι αυτός Το κλάμα της πενιάς
Βράχο βράχο Καλύτερα μια μαχαιριά Παίξε Χρήστο το Μπουζούκι Το μεγάλο ψάρι
Βρε άνθρωπε κατήγορε Κανείς δεν ήρθε να με δει Πάνω στου τοίχου το κάρφι Το πέλαγο είναι βαθύ
Βύθισε μου το μαχαίρι Κάποια μάνα αναστενάζει Παράπονο Το τρένο Γερμανίας Αθηνών
Γέρασα πριν την ώρα μου Καρδιά πληγωμένη Παραστράτησα για σένα Τραγουδώ
Για δυο μάτια απόψε πίνω Κατάδικος για πάντα Πάρε τα χνάρια μου Υπάρχουν και καλά παιδιά
Για μένα αστράφτει και βροντά Καταραμένη να 'σαι Πάρε φωτιά και κάψε με Υπάρχω
Για μπάνιο πάω Καταραμένο Σάββατο Πέθανε το πιο καλό παιδί Φαράχ
Γυρίζω απ’ τη νύχτα Κατάστρεψες τα νιάτα μου Πέντε πάνω πέντε κάτω Φεύγω μανούλα μου γλυκειά
Δέκα παλικάρια Καταστροφές και Συμφορές Πέτρα θα ρίξω πίσω Φεύγω με πίκρα στα ξένα
Δεν θα ξαν' αγαπήσω Κάτω απ’ το πουκάμισό μου Πέτρινα χρόνια Φεύγω να ξενιτευτώ
Δεν θέλω το κακό σου Κελί μου κατασκότεινο Πέφτουν της βροχής οι στάλες Φίλε μου καλέ
Δεν σε ρωτώ ποια ήσουνα Κι αν γελάω είναι ψέμα Πικρός καφές Φύγε κι άσε με