Έφυγες και πού μ΄ αφήνεις

Στίχοι: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Μουσική: Μανώλης Χιώτης



Στο κατώφλι ένα γράμμα πεταμένο
και στην πόρτα κρεμασμένα τα κλειδιά
έτσι βρήκα σκοτεινό και ρημαγμένο
το φτωχό μας το σπιτάκι μια βραδιά.

Έφυγες και πού μ’ αφήνεις;
Ένα σπίτι πώς το κλείνεις;

Στη μικρή μας καμαρούλα μόλις μπήκα,
βλέπω άδειο το κρεβάτι κι ορφανό
και τη βέρα στο προσκέφαλό σου βρήκα.
Ποιος σε πήρε, πού να πήγες και πονώ;

Έφυγες και πού μ’ αφήνεις;
Ένα σπίτι πώς το κλείνεις;

Με το κλάμα συντροφιά θα ξενυχτήσω
νοσταλγώντας μια φευγάτη αγκαλιά.
Το πρωί με τι κουράγιο να ξυπνήσω,
με τι όρεξη να πάω στη δουλειά;

Έφυγες και πού μ’ αφήνεις;
Ένα σπίτι πώς το κλείνεις;


Ποιος θα με πληροφορήσει

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Έτος: 1958

Ποιος θα με πληροφορήσει
ποιος μπορεί να μου το πει
όταν ένας άντρας κλαίει
από αγάπη αν είν’ ντροπή

Όταν τα μάτια τ’ αντρικά τα δείτε δακρυσμένα
τι έχουν και δακρύζουνε ρωτήσετε εμένα

Για να κλαίει ένας άντρας
θα ’χει αιτία σοβαρή
μια χαμένη αγάπη κλαίει
κλαίει μια καταστροφή

Όταν τα μάτια τ’ αντρικά τα δείτε δακρυσμένα
τι έχουν και δακρύζουνε ρωτήσετε εμένα

Όποιος με κατηγορήσει
για τα δάκρυα μου αυτά
δε θα έχει αγαπήσει
ούτε θα ’χει και καρδιά

Όταν τα μάτια τ’ αντρικά τα δείτε δακρυσμένα
τι έχουν και δακρύζουνε ρωτήσετε εμένα


Στο άδειο Προσκεφάλι

Στίχοι: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Μουσική: Μπάμπης Δαλιάνης



Στο άδειο προσκεφάλι,
στο σπίτι τ’ ορφανό,
σαν γέρνω το κεφάλι,
γλυκιά μου αγάπη, για σένα πονώ.

Κλαίω και πονώ για το δικό σου χωρισμό,
χρόνια καρτερώ και λαχταρώ το γυρισμό.

Και μια φωτογραφία
που είμαστ’ αγκαλιά
τη βλέπω και δακρύζω
και την γεμίζω με χίλια φιλιά.

Κλαίω και πονώ για το δικό σου χωρισμό,
χρόνια καρτερώ και λαχταρώ το γυρισμό.



Στο πικραμένο δειλινό

Στίχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης
Μουσική: Σωτήρης Ζωιόπουλος


Στο πικραμένο δειλινό
καθώς ο ήλιος πέφτει
τ’ άσπρα μαλλιά που φτάσανε
κοιτάζω στον καθρέφτη

Κλαίει η καρδιά και δεν μπορώ
το δάκρυ να κρατήσω
Πώς ήμουνα, πώς έγινα
και πώς θα καταντήσω

Εγέρασα πολύ νωρίς
και πριν από την ώρα
χαράζουνε το πρόσωπο
βαθειά ρυτίδες τώρα

Κλαίει η καρδιά και δεν μπορώ
το δάκρυ να κρατήσω
Πώς ήμουνα, πώς έγινα
και πώς θα καταντήσω

Στο πικραμένο δειλινό
ξυπνούν οι αναμνήσεις
είναι καημό να μην μπορείς
το παρελθόν να σβήσεις

Κλαίει η καρδιά και δεν μπορώ
το δάκρυ να κρατήσω
Πώς ήμουνα, πώς έγινα
και πώς θα καταντήσω


Δεν σου έλειπε τίποτα

Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Βασίλης Βασιλειάδης
Έτος: 1968


Θα τα σκίσω τα ρούχα μου,
θα λυγίσω τα σίδερα,
γιατί την αγάπη μας
την πρόδωσες σήμερα.

Θα τα σκίσω τα ρούχα μου
για να δεις την πληγή μου
που μου άνοιξες άπονη
βαθιά στην ψυχή μου.

Όσες μέρες ζω στον κόσμο
τόσες πίκρες έχω πιει
μα την πιο μεγάλη πίκρα
μου την έδωσες εσύ.

Εσύ, εσύ, εσύ...

Δεν σου έλειπε τίποτα
και δεν είχες παράπονα,
όμως αγαπούλα μου
μου φέρθηκες άπονα

Θα τα σκίσω τα ρούχα μου
για να δεις την πληγή μου
που μου άνοιξες άπονη
βαθιά στην ψυχή μου.

Όσες μέρες ζω στον κόσμο
τόσες πίκρες έχω πιει
μα την πιο μεγάλη πίκρα
μου την έδωσες εσύ.

Εσύ, εσύ, εσύ...


Ψιλοβρέχει

Στίχοι: Γιώργος Μητσάκης
Μουσική: Γιώργος Μητσάκης
Έτος: 1957


Απόψε άρχισε και ψιλοβρέχει
κι ο νους μου πάλι σε σένα τρέχει
κι ο νους μου πάλι σε σένα τρέχει.
Στην αγκαλιά του, αχ, ποιος να σ’ έχει
στην αγκαλιά του, αχ, ποιος να σ’ έχει
αυτό το βράδυ που ψιλοβρέχει;

Η νύχτα σκέπασε όλη τη χώρα.
Σε συλλογιέμαι, πού να ’σαι τώρα
σε συλλογιέμαι, που να’ σαι τώρα;
Ποιος σ’ αγκαλιάζει αυτή την ώρα
ποιος σ’ αγκαλιάζει αυτή την ώρα
που ψιλοβρέχει σ’ όλη τη χώρα;

Στο δρόμο δεν περνά διαβάτης άλλος
κι η μοναξιά μου καημός μεγάλος
κι η μοναξιά μου καημός μεγάλος.
Εγώ πονάω, κανένας άλλος.
Αυτό το βράδυ που ψιλοβρέχει
στην αγκαλιά του, αχ, ποιος να σ’ έχει;



Νέοι και γέροι ναυτικοί


Στίχοι: Στέφανος Βαρτάνης
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης


Νέοι και γέροι ναυτικοί
της θάλασσας λιοντάρια,
σαν τα θεριά παλεύετε
μες στα βαριά καράβια,
στις μηχανές, στα κύματα,
στις άγκυρες, στ’ αμπάρια.

Στου καθ’ ενός το πρόσωπο
είναι ζωγραφισμένη,
η νοσταλγία κι ο καημός
για την αγαπημένη
και για τη μάνα τη γλυκιά
που πάντα περιμένει.

Θάλασσα, μάγισσα πικρή,
όποιος κοντά σου ζήσει,
δε θα σε αποχωριστεί
όσο κι αν νοσταλγήσει,
κι αν κλάψει για τη μάνα του,
γι’ αγάπη κι αν δακρύσει.

Στου καθ’ ενός το πρόσωπο
είναι ζωγραφισμένη,
η νοσταλγία κι ο καημός
για την αγαπημένη
και για τη μάνα τη γλυκιά
που πάντα περιμένει.






Έχεις άντρα χρυσοχέρη

Στίχοι: Στέφανος Βαρτάνης
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης
Έτος: 1965

Με ιδρώτα και αξία
και το μέτωπο ψηλά, αχ!
αγωνίζομαι για σένα,
αγαπούλα μου γλυκιά.

Έχεις άντρα χρυσοχέρη
και ποτέ μην φοβηθείς,
στα δυο χέρια του τεχνίτη
σίγουρα να βασιστείς
και αρχόντισσα θα ζεις.

Ο τεχνίτης δε φοβάται,
είν’ τα χέρια του χρυσά, αχ!
στη ζωή δε θα πονέσεις
αγαπούλα μου γλυκιά.

Έχεις άντρα χρυσοχέρη
και ποτέ μην φοβηθείς,
στα δυο χέρια του τεχνίτη
σίγουρα να βασιστείς
και αρχόντισσα θα ζεις.


Σαν τον πουλημένο σκλάβο

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης

Σαν τον πουλημένο σκλάβο
μέρα, νύχτα στη δουλειά
αγωνίζομαι να θρέψω
τα φτωχά μου τα παιδιά.

Δούλευε, σκλάβε, δούλευε
ως τη στερνή πνοή σου,
αφού γεννήθηκες φτωχός
έτσι θα πάει η ζωή σου.

Πού `ναι η προκοπή που έχω
μες στη μαύρη μου ζωή;
Κι αν δουλεύω σαν τον σκλάβο
δε χορταίνω το ψωμί.

Δούλευε, σκλάβε, δούλευε
ως τη στερνή πνοή σου,
αφού γεννήθηκες φτωχός
έτσι θα πάει η ζωή σου.

Όπου πω τα βάσανά μου
τα μεγάλα και βαριά
με πικραίνουν και μου λένε
ας μην έκανες παιδιά.


Όλα μάταια, όλα ψεύτικα

Στίχοι: Στέλιος Καζαντζίδης
Μουσική: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Έτος: 1960

Σε τούτον τον παλιοντουνιά
καλό μην περιμένεις.
Εδώ δε σε ρωτά κανείς, άνθρωπε,
αν ζεις ή αν πεθαίνεις.

Γιατί να μην υπάρχει αγάπη και συμπόνια;
Μία κακία μένει στη μάταια ζωή.
Γλεντήστε τα, τα λίγα
τα ψεύτικα μας χρόνια.
Μέσα στη γη θα μπούμε
και πλούσιοι και φτωχοί.

Χάλασε ο κόσμος, χάλασε,
φιλότιμο δεν έχει.
Μόνον η μάνα σ’ αγαπά και σε πονά,
η μάνα σε προσέχει.

Γιατί να μην υπάρχει αγάπη και συμπόνια;
Μία κακία μένει στη μάταια ζωή.
Γλεντήστε τα, τα λίγα
τα ψεύτικα μας χρόνια.
Μέσα στη γη θα μπούμε
και πλούσιοι και φτωχοί.

Και την γυναίκα που αγαπάς
και είν’ ο άνθρωπός σου
κι αυτή στις δύσκολες στιγμές θα σ’ αρνηθεί,
θα φύγει απ’ το πλευρό σου.

Γιατί να μην υπάρχει αγάπη και συμπόνια;
Μία κακία μένει στη μάταια ζωή.


Αναζήτηση Τραγουδιών και Στίχων

Αγάπησα και πόνεσα Έι καπετάνιε Κόκκινο - Μαύρο Πικρός καφές
Αγκινάρα με τα αγκάθια Είν' όλα μαύρα Κράτα καρδιά Πλήγωσε με όσο θέλεις
Αγριολούλουδο Είσαι η ζωή μου Λασπωμένα Όνειρα Ποια είσαι εσύ
Άδειες φεύγουνε οι νύχτες Έκανα το δάκρυ μου μελάνι Μάγκα μου περαστικά σου Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός
Αθήνα Ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι Μαζί σου πως να ζήσω Ποιος είδε γλάρο στα βουνά
Αθήνα-Πειραιάς-Θεσσαλονίκη Ένα τραγούδι θλιβερό Μάνα μου Ποιος θα με πληροφορήσει
Ακόμα και στην κόλαση Ένας μάγκας στο Βοτανικό Μαντουμπάλα Που είσαι μάνα να με δεις
Αλίμονο σ' εμένα Ένας σκύλος και μια γυναίκα Μάτωσε-Μάτωσε Πριν το χάραμα
Αλλοτινές μου εποχές Έξω απ' άδικο Μαυρομάνικο μαχαίρι Προσευχή
Αμάν Έξω ντέρτια και καημοί Με γέρασε η ξενιτιά Σαββατόβραδο
Αν είναι η Αγάπη Έγκλημα Έπεσα έξω Με έκαψες με κατάστρεψες Σαν απόκληρος γυρίζω
Αν ήξερες ποιός είμαι εγώ Έρχονται χρόνια δύσκολα Μεσάνυχτα που να σε βρω Σαν την καλαμιά στον κάμπο
Αν ρωτάς να σου πω Έφυγες μ΄ έναν άλλονε Μετάνιωσες Σαν τον πουλημένο σκλάβο
Ανάθεμα την τύχη μου Έχεις άντρα χρυσοχέρη Μην Κλαις Σε διώξαν απ΄ την Κοκκινιά
Αναστενάζω βγαίνει φωτιά Έχω μια αγάπη Μια γυναίκα έφυγε Σε τούτο το παλιόσπιτο
Ανεμώνα 'Εψαξα άδικα να βρω Μια γυναίκα πέρασε Σήκω χόρεψε κουκλί μου
Ανήμπορος Ζηλεύω τα πουλιά Μια Καινούργια Κοινωνία Στα βράχια της Πειραϊκής
Άνθρωπε άδικε γιατί Ζιγκουάλα Μια Κυριακή στη Φυλακή Στα χέρια σου μεγάλωσαν
Αντιλαλούνε τα βουνά Η αγάπη κι ο παράς Μια μέρα πριν πεθάνω Σταλαματιά, σταλαματιά
Απ' τα ψηλά πατώματα Η ζωή μου όλη Μια παλιά ιστορία Στην Ελλάς του 2000
Απ' τα ψηλά στα χαμηλά Η Θεατρίνα Μοίρα μου μ΄ έχεις μισήσει Στην οδό της τρέλας
Απ' τις παρανομίες μου Η καμπάνα σημαίνει Μονάχος Παραστράτησα Στην ψάθα θα πεθάνω
Από τα πολλά Φαρμάκια Η καρδιά μου ας όψεται Μόνος Στις φάμπρικες της Γερμανίας
Απόκληρος της κοινωνίας Η Καρδιά Της Μάνας Μπρος στο ρημαγμένο σπίτι Στο άδειο Προσκεφάλι
Άπονες εξουσίες Η Κοινωνία Να περπατήσουμε μαζί Στο πικραμένο δειλινό
Άπονη Ζωή Η νοσταλγία Νέοι και γέροι ναυτικοί Στο σταυροδρόμι του χωρισμού
Άπονη καρδιά Η πιο μεγάλη αμαρτία Νόμιζα πως ήταν φίλοι Στο τραπέζι που τα πίνω
Απόψε σ΄ έχω στην αγκαλιά μου Η πληγωμένη μου καρδιά Νυχτερίδες κι αράχνες Συγχώρεσε με
Απόψε φίλα με Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ Ξεκινήσαμε με όνειρα χρυσά Συννεφιασμένη Κυριακή
Αραπίνες Η Στεναχώρια μου Ξέρω Νεκρούς Σχίζονται κάμποι και βουνά
Άργησα να σε γνωρίσω Η χήρα Ξεσπά η μπόρα Τα καλά παιδιά
Ας ήτανε ο πόνος ένα τσιγάρο δρόμος Ήθελα να 'μουνα Πασάς Ξέχασέ με, ξέχασέ με Τα μαλλιά τα γκρίζα
Άσε με να ζήσω μοναχός Ηλιοβασίλεμα σωστό Ο Αντώνης Ο Βαρκάρης Τα ξενύχτια κι οι όμορφες γυναίκες
Άσπρο πουκάμισο φορώ Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά Ο Γυάλινος Κόσμος Τα παλάτια της αγάπης
Αυτή η νύχτα μένει Θα ξανατραγουδήσω Ο ζωντανός ο χωρισμός Τα πονεμένα δειλινά
Αφήστε με να κλάψω Θα Φύγω Μακρυά Σου Ο Καλός καλό δεν έχει Τα ροζιασμένα χέρια μου
Αχάριστε Κόσμε Θέλω να πεθάνω Ο καψούρης Τα χείλη σου όσα κι αν πουν
Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω Θέλω να πω τον πόνο μου Ο μπάρμπα-Γιάννης Τέτοια κούκλα και τσαχπίνα
Βαριά χτυπούν τα σήμαντρα Θεσσαλονίκη μου Ο Τραγουδιστής Την έδιωξα κι όμως την αγαπώ
Βραδιάζει Θλιμμένο δειλινό Ο Χάρος Την Παρασκευή το βράδυ
Βράχο βράχο Ίσως αύριο Ο Ψαράς Την πόρτα μη μου κλείνεις
Βρε άνθρωπε κατήγορε Καθένας με τον πόνο του Οι αισθηματίες Τι θέλεις από μένανε
Βύθισε μου το μαχαίρι Και οι άντρες κλαίνε Οι μισοί καλοί Το άδικο δεν ευλογείται
Γεια σου Περαία αθάνατε Και πού Θεός Όλα εδώ πληρώνονται Το ανήλικο
Γέρασα πριν την ώρα μου Καινούργιες Συμφορές Όλα μάταια, όλα ψεύτικα Το δικό σου αμάρτημα
Για δυο μάτια απόψε πίνω Καλύτερα μια μαχαιριά Όποια και να `σαι Το δρομολόι της ζωής
Για μένα αστράφτει και βροντά Κανείς δεν ήρθε να με δει Όπου άνθρωπος κακία Το θολωμένο μου μυαλό
Για μπάνιο πάω Κάποια μάνα αναστενάζει Όση γλύκα έχουνε τα χείλη σου Το κλάμα της πενιάς
Γιατί Με Ξύπνησες Πρωί Καρδιά Παραπονιάρα Όταν βλέπετε να κλαίω Το μεγάλο ψάρι
Γυρίζω απ’ τη νύχτα Καρδιά πληγωμένη Ουίσκι τζιν και φρούμελ Το πέλαγο είναι βαθύ
Δέκα παλικάρια Κατάδικος για πάντα Πάει κι αυτός Το τελευταίο ραντεβού
Δεν θα ξαν' αγαπήσω Καταραμένη να 'σαι Παίξε Χρήστο το Μπουζούκι Το τρένο Γερμανίας Αθηνών
Δεν θέλω το κακό σου Καταραμένο Σάββατο Πάνω στου τοίχου το κάρφι Το ψωμί τη ξενιτιάς
Δεν σε πιστεύω Κατάστρεψες τα νιάτα μου Παράπονο Τραγουδώ
Δεν σε ρωτώ ποια ήσουνα Καταστροφές και Συμφορές Παραστράτησα για σένα Υπάρχουν και καλά παιδιά
Δεν σου έλειπε τίποτα Κάτω απ’ το πουκάμισό μου Πάρε τα χνάρια μου Υπάρχω
Δρόμος δίχως σύνορα Κάψε κάψε Πάρε φωτιά και κάψε με Φαράχ
Δυο πόρτες έχει η ζωή Κάψτε, Κάψτε την καρδιά μου Πάψε να ρωτάς Φεύγω μανούλα μου γλυκειά
Δυστυχώς Κελί μου κατασκότεινο Πέθανε το πιο καλό παιδί Φεύγω με πίκρα στα ξένα
Εγώ είμαι αϊτός Κι αν γελάω είναι ψέμα Πέντε πάνω πέντε κάτω Φεύγω να ξενιτευτώ
Εγώ θα σε γλιτώσω Κλάψε σήμερα καρδιά μου Πέτρα θα ρίξω πίσω Φίλε μου καλέ
Εγώ καλός γεννήθηκα Κλείστε την Πόρτα της Ζωής Πέτρινα χρόνια Φύγε κι άσε με
Εγώ με την αξία μου Κοινωνία Ένοχη Πέφτουν της βροχής οι στάλες Ψιλοβρέχει