Σαββατόβραδο


Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης


Μοσχοβολούν οι γειτονιές
βασιλικό κι ασβέστη,
παίζουν τον έρωτα κρυφά
στις μάντρες τα παιδιά.

Σαββάτο βράδυ μου έμορφο
ίδιο Χριστός Ανέστη,
ένα τραγούδι του Τσιτσάνη
κλαίει κάπου μακριά.

Πάει κι απόψε τ’ όμορφο
τ’ όμορφο τ’ απόβραδο,
από Δευτέρα πάλι
πίκρα και σκοτάδι.
Αχ, να `ταν η ζωή μας
Σαββατόβραδο
κι ο Χάρος να `ρχονταν
μια Κυριακή το βράδυ.

Οι άντρες σχολάν’ απ’ τη δουλειά
και το βαρύ καημό τους
να θάψουν κατεβαίνουνε
στο υπόγειο καπηλειό.

Και το φεγγάρι ντύνει, λες,
με τ’ άσπρο νυφικό του
τις κοπελιές που πλένονται
στο φτωχοπλυσταριό.

Πάει κι απόψε τ’ όμορφο
τ’ όμορφο τ’ απόβραδο,
από Δευτέρα πάλι
πίκρα και σκοτάδι.
Αχ, να `ταν η ζωή μας
Σαββατόβραδο
κι ο Χάρος να `ρχονταν
μια Κυριακή το βράδυ.


1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Πολλοί αδικούν τον Στέλιο, κάνοντας συγκρίσεις με τον Μπιθικώτση και ότι ο δεύτερος ερμήνευσε και υπηρέτησε το έντεχνο τραγούδι με ανεπανάληπτο τρόπο. Το Σαββατόβραδο όπως και όλες οι ερμηνείες του Στέλιου στην "Πολιτεία" του Θεοδωράκη αποδεικνύουν το αντίθετο.


Αναζήτηση Τραγουδιών και Στίχων

Αγάπησα και πόνεσα Έι καπετάνιε Κόκκινο - Μαύρο Πικρός καφές
Αγκινάρα με τα αγκάθια Είν' όλα μαύρα Κράτα καρδιά Πλήγωσε με όσο θέλεις
Αγριολούλουδο Είσαι η ζωή μου Λασπωμένα Όνειρα Ποια είσαι εσύ
Άδειες φεύγουνε οι νύχτες Έκανα το δάκρυ μου μελάνι Μάγκα μου περαστικά σου Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός
Αθήνα Ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι Μαζί σου πως να ζήσω Ποιος είδε γλάρο στα βουνά
Αθήνα-Πειραιάς-Θεσσαλονίκη Ένα τραγούδι θλιβερό Μάνα μου Που είσαι μάνα να με δεις
Ακόμα και στην κόλαση Ένας μάγκας στο Βοτανικό Μαντουμπάλα Πριν το χάραμα
Αλίμονο σ' εμένα Ένας σκύλος και μια γυναίκα Μάτωσε-Μάτωσε Προσευχή
Αλλοτινές μου εποχές Έξω απ' άδικο Μαυρομάνικο μαχαίρι Σαββατόβραδο
Αμάν Έξω ντέρτια και καημοί Με γέρασε η ξενιτιά Σαν απόκληρος γυρίζω
Αν είναι η Αγάπη Έγκλημα Έπεσα έξω Με έκαψες με κατάστρεψες Σαν την καλαμιά στον κάμπο
Αν ήξερες ποιός είμαι εγώ Έρχονται χρόνια δύσκολα Μεσάνυχτα που να σε βρω Σαν τον πουλημένο σκλάβο
Αν ρωτάς να σου πω Έφυγες μ΄ έναν άλλονε Μετάνιωσες Σε διώξαν απ΄ την Κοκκινιά
Ανάθεμα την τύχη μου Έχεις άντρα χρυσοχέρη Μην Κλαις Σε τούτο το παλιόσπιτο
Αναστενάζω βγαίνει φωτιά Έχω μια αγάπη Μια γυναίκα έφυγε Σήκω χόρεψε κουκλί μου
Ανεμώνα 'Εψαξα άδικα να βρω Μια γυναίκα πέρασε Στα βράχια της Πειραϊκής
Ανήμπορος Ζηλεύω τα πουλιά Μια Καινούργια Κοινωνία Στα χέρια σου μεγάλωσαν
Άνθρωπε άδικε γιατί Ζιγκουάλα Μια Κυριακή στη Φυλακή Σταλαματιά, σταλαματιά
Αντιλαλούνε τα βουνά Η αγάπη κι ο παράς Μια μέρα πριν πεθάνω Στην Ελλάς του 2000
Απ' τα ψηλά πατώματα Η ζωή μου όλη Μια παλιά ιστορία Στην οδό της τρέλας
Απ' τα ψηλά στα χαμηλά Η Θεατρίνα Μοίρα μου μ΄ έχεις μισήσει Στην ψάθα θα πεθάνω
Απ' τις παρανομίες μου Η καμπάνα σημαίνει Μονάχος Παραστράτησα Στις φάμπρικες της Γερμανίας
Από τα πολλά Φαρμάκια Η καρδιά μου ας όψεται Μόνος Στο πικραμένο δειλινό
Απόκληρος της κοινωνίας Η Καρδιά Της Μάνας Μπρος στο ρημαγμένο σπίτι Στο σταυροδρόμι του χωρισμού
Άπονες εξουσίες Η Κοινωνία Να περπατήσουμε μαζί Στο τραπέζι που τα πίνω
Άπονη Ζωή Η νοσταλγία Νέοι και γέροι ναυτικοί Συγχώρεσε με
Άπονη καρδιά Η πιο μεγάλη αμαρτία Νόμιζα πως ήταν φίλοι Συννεφιασμένη Κυριακή
Απόψε σ΄ έχω στην αγκαλιά μου Η πληγωμένη μου καρδιά Νυχτερίδες κι αράχνες Σχίζονται κάμποι και βουνά
Απόψε φίλα με Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ Ξεκινήσαμε με όνειρα χρυσά Τα καλά παιδιά
Αραπίνες Η Στεναχώρια μου Ξέρω Νεκρούς Τα μαλλιά τα γκρίζα
Άργησα να σε γνωρίσω Η χήρα Ξεσπά η μπόρα Τα ξενύχτια κι οι όμορφες γυναίκες
Ας ήτανε ο πόνος ένα τσιγάρο δρόμος Ήθελα να 'μουνα Πασάς Ξέχασέ με, ξέχασέ με Τα παλάτια της αγάπης
Άσε με να ζήσω μοναχός Ηλιοβασίλεμα σωστό Ο Αντώνης Ο Βαρκάρης Τα πονεμένα δειλινά
Άσπρο πουκάμισο φορώ Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά Ο Γυάλινος Κόσμος Τα ροζιασμένα χέρια μου
Αυτή η νύχτα μένει Θα ξανατραγουδήσω Ο ζωντανός ο χωρισμός Τα χείλη σου όσα κι αν πουν
Αφήστε με να κλάψω Θα Φύγω Μακρυά Σου Ο Καλός καλό δεν έχει Τέτοια κούκλα και τσαχπίνα
Αχάριστε Κόσμε Θέλω να πεθάνω Ο καψούρης Την έδιωξα κι όμως την αγαπώ
Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω Θέλω να πω τον πόνο μου Ο μπάρμπα-Γιάννης Την Παρασκευή το βράδυ
Βαριά χτυπούν τα σήμαντρα Θεσσαλονίκη μου Ο Τραγουδιστής Την πόρτα μη μου κλείνεις
Βραδιάζει Θλιμμένο δειλινό Ο Χάρος Τι θέλεις από μένανε
Βράχο βράχο Ίσως αύριο Ο Ψαράς Το άδικο δεν ευλογείται
Βρε άνθρωπε κατήγορε Καθένας με τον πόνο του Οι αισθηματίες Το ανήλικο
Βύθισε μου το μαχαίρι Και οι άντρες κλαίνε Οι μισοί καλοί Το δικό σου αμάρτημα
Γεια σου Περαία αθάνατε Και πού Θεός Όλα εδώ πληρώνονται Το δρομολόι της ζωής
Γέρασα πριν την ώρα μου Καινούργιες Συμφορές Όλα μάταια, όλα ψεύτικα Το θολωμένο μου μυαλό
Για δυο μάτια απόψε πίνω Καλύτερα μια μαχαιριά Όποια και να `σαι Το κλάμα της πενιάς
Για μένα αστράφτει και βροντά Κανείς δεν ήρθε να με δει Όπου άνθρωπος κακία Το μεγάλο ψάρι
Για μπάνιο πάω Κάποια μάνα αναστενάζει Όση γλύκα έχουνε τα χείλη σου Το πέλαγο είναι βαθύ
Γιατί Με Ξύπνησες Πρωί Καρδιά Παραπονιάρα Όταν βλέπετε να κλαίω Το τελευταίο ραντεβού
Γυρίζω απ’ τη νύχτα Καρδιά πληγωμένη Ουίσκι τζιν και φρούμελ Το τρένο Γερμανίας Αθηνών
Δέκα παλικάρια Κατάδικος για πάντα Πάει κι αυτός Το ψωμί τη ξενιτιάς
Δεν θα ξαν' αγαπήσω Καταραμένη να 'σαι Παίξε Χρήστο το Μπουζούκι Τραγουδώ
Δεν θέλω το κακό σου Καταραμένο Σάββατο Πάνω στου τοίχου το κάρφι Υπάρχουν και καλά παιδιά
Δεν σε πιστεύω Κατάστρεψες τα νιάτα μου Παράπονο Υπάρχω
Δεν σε ρωτώ ποια ήσουνα Καταστροφές και Συμφορές Παραστράτησα για σένα Φαράχ
Δεν σου έλειπε τίποτα Κάτω απ’ το πουκάμισό μου Πάρε τα χνάρια μου Φεύγω μανούλα μου γλυκειά
Δρόμος δίχως σύνορα Κάψε κάψε Πάρε φωτιά και κάψε με Φεύγω με πίκρα στα ξένα
Δυο πόρτες έχει η ζωή Κάψτε, Κάψτε την καρδιά μου Πάψε να ρωτάς Φεύγω να ξενιτευτώ
Δυστυχώς Κελί μου κατασκότεινο Πέθανε το πιο καλό παιδί Φίλε μου καλέ
Εγώ είμαι αϊτός Κι αν γελάω είναι ψέμα Πέντε πάνω πέντε κάτω Φύγε κι άσε με
Εγώ θα σε γλιτώσω Κλάψε σήμερα καρδιά μου Πέτρα θα ρίξω πίσω Ψιλοβρέχει
Εγώ καλός γεννήθηκα Κλείστε την Πόρτα της Ζωής Πέτρινα χρόνια
Εγώ με την αξία μου Κοινωνία Ένοχη Πέφτουν της βροχής οι στάλες