Βροντούν οι πόρτες οι βαριές

Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Θόδωρος Δερβενιώτης
Έτος: 1961

Τα φώτα λάμπουν στην πολιτεία
κι εγώ μονάχος μες στο κελί
κι απόψε πάλι θα ξαγρυπνήσω
με σύντροφό μου ένα κερί.

Βροντούν οι πόρτες οι βαριές,
βροντούν κι οι αλυσίδες,
και στην καρδιά μου σβήνουνε
όνειρα και ελπίδες.

Εγώ δεν είδα ποτέ τον ήλιο,
εγώ δεν είδα ποτέ το φως.
Για μένα ο κόσμος είναι μονάχα
τέσσεροι τοίχοι κι ένας σκοπός.

Βροντούν οι πόρτες οι βαριές,
βροντούν κι οι αλυσίδες,
και στην καρδιά μου σβήνουνε
όνειρα και ελπίδες.

Μανούλα, σήκω από το μνήμα
κι έλα κοντά μου μια χαραυγή,
και κλάψε, μάνα, μήπως μ’ αφήσουν
νά ’ρθω μαζί σου στη μαύρη γη.

Χτυπώ την πόρτα της ζωής

Στίχοι: Τάκης Παναγόπουλος
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης
Έτος: 1964

Χτυπώ την πόρτα της ζωής
κανένας δε μ' ανοίγει
Έξω με κλείσανε νωρίς
κι η νύχτα με τυλίγει

Κουρασμένος γελασμένος
έξω από τη βαριά την πόρτα να πονείς
Να χτυπάς απελπισμένος
και να μη σ’ ακούει κανείς

Σ' αυτόν τον ψεύτη το ντουνιά
άλλοι καλοπερνάνε
άλλοι γελούν και χαίρονται
κι άλλοι βαρυγκωμάνε

Κουρασμένος γελασμένος
έξω από τη βαριά την πόρτα να πονείς
Να χτυπάς απελπισμένος
και να μη σ’ ακούει κανείς

Βρε σαν τα χιόνια

Στίχοι: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Μουσική: Μανώλης Χιώτης
Έτος: 1957

Βρε σαν τα χιόνια βρε πόσα χρόνια
είχες χαθεί απ’ την παλιά μας γειτονιά
σε καρτερούσα και σε ζητούσα
για να σε βρω είχα χαλάσει το ντουνιά.

Τη γειτονιά μας ξέχασες
τα παιδικά μας χρόνια
θυμάσαι τότε μ’ άφησες
χωρίς καμιά συμπόνια
και τώρα ξαναγύρισες
στο πατρικό σου σπίτι
όπως γυρίζει στη φωλιά
ένα μικρό σπουργίτι.

Σαν σε κοιτάζω αναστενάζω
και ζωντανεύει η αγάπη η παλιά
κι αν το θελήσεις για να γυρίσεις
σε περιμένω μ’ ανοιχτή την αγκαλιά.

Τη γειτονιά μας ξέχασες
τα παιδικά μας χρόνια
θυμάσαι τότε μ’ άφησες
χωρίς καμιά συμπόνια
και τώρα ξαναγύρισες
στο πατρικό σου σπίτι
όπως γυρίζει στη φωλιά
ένα μικρό σπουργίτι.

Μακάρι να πεθάνω

Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Μπάμπης Μπακάλης

Αυτοί που λεν’ πως είν’ ωραία η ζωή
δεν έχουν κάνει με τα βάσανα παρέα,
δεν έχουν νιώσει αδικία τι θα πει
κι έχουνε δίκιο για να λεν’ πως είν’ ωραία.

Μα εγώ που καταστράφηκα με τη ζωή που κάνω,
μακάρι να πεθάνω, μακάρι να πεθάνω.

Εγώ που ένιωσα στον κόσμο απονιά
και με τσακίσανε της φτώχειας τα φαρμάκια,
τον εβαρέθηκα τον άδικο ντουνιά
και το κορμί μου θα το βρουν μες στα σοκάκια.

Μα εγώ που καταστράφηκα με τη ζωή που κάνω,
μακάρι να πεθάνω, μακάρι να πεθάνω.

Και μια γυναίκα που αγάπησα βαθειά
μου `στηνε ύπουλα θηλιά σαν τον Ιούδα,
γιατί με άφησε μονάχο μια βραδιά
και την καρδιά μου την κομμάτιασε η κακούργα.

Μα εγώ που καταστράφηκα με τη ζωή που κάνω,
μακάρι να πεθάνω, μακάρι να πεθάνω.

Για μας ποτέ μην ξημερώσει

Στίχοι: Νίκος Μουρκάκος
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης

Από τη δόλια μας ψυχή
ποτέ η νύχτα μη χαθεί
γιατί το φως μόλις θα μπει, θα τη τρομάξει.
Και το σκοτάδι τώρα πια
έχουμε σαν παρηγοριά
μες στη ζωή μας
που ποτέ της δε θα φτιάξει.

Αφού μας έχει η ζωή τόσο πληγώσει
για μας ποτέ, για μας ποτέ μην ξημερώσει.

Είναι της μοίρας μας γραφτό
πάντα στο δρόμο τον κακό
όλο να ζούμε δίχως μια χαρά κι ελπίδα.
Δίχως αγάπη και στοργή
σαν τα ρημάδια μες στη γη
σαν τα καράβια
που τσακίζει η καταιγίδα.

Πυρετός

Στίχοι: Ελένη Τσουκαρέλη
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Έτος: 1070

Όλοι μου οι φίλοι βρίσκουν το ταίρι
σαν παίρνει και νυχτώνει
μόνον εμένα του έρωτά σου
ο πυρετός με λιώνει.

Μα η δική σου αγάπη
του βάλτου είναι λουλούδι
που απ’ το δικό μου δάκρυ
τρέφεται το πικρό.

Όλοι μου οι φίλοι βρίσκουν το ταίρι
σαν παίρνει και νυχτώνει
μόνον εμένα του έρωτά σου
ο πυρετός με λιώνει.

Πολύ το θέλω να σε μισήσω
ν’ ανοίξουν τα φτερά μου
μα μόλις κάνω ν’ αποφασίσω
"όχι" μου λέει η καρδιά μου.

Έφυγες και πού μ΄ αφήνεις

Στίχοι: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Μουσική: Μανώλης Χιώτης

Στο κατώφλι ένα γράμμα πεταμένο
και στην πόρτα κρεμασμένα τα κλειδιά
έτσι βρήκα σκοτεινό και ρημαγμένο
το φτωχό μας το σπιτάκι μια βραδιά.

Έφυγες και πού μ’ αφήνεις;
Ένα σπίτι πώς το κλείνεις;

Στη μικρή μας καμαρούλα μόλις μπήκα,
βλέπω άδειο το κρεβάτι κι ορφανό
και τη βέρα στο προσκέφαλό σου βρήκα.
Ποιος σε πήρε, πού να πήγες και πονώ;

Έφυγες και πού μ’ αφήνεις;
Ένα σπίτι πώς το κλείνεις;

Με το κλάμα συντροφιά θα ξενυχτήσω
νοσταλγώντας μια φευγάτη αγκαλιά.
Το πρωί με τι κουράγιο να ξυπνήσω,
με τι όρεξη να πάω στη δουλειά;

Έφυγες και πού μ’ αφήνεις;
Ένα σπίτι πώς το κλείνεις;

Ποιος θα με πληροφορήσει

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Έτος: 1958

Ποιος θα με πληροφορήσει
ποιος μπορεί να μου το πει
όταν ένας άντρας κλαίει
από αγάπη αν είν’ ντροπή

Όταν τα μάτια τ’ αντρικά τα δείτε δακρυσμένα
τι έχουν και δακρύζουνε ρωτήσετε εμένα

Για να κλαίει ένας άντρας
θα ’χει αιτία σοβαρή
μια χαμένη αγάπη κλαίει
κλαίει μια καταστροφή

Όταν τα μάτια τ’ αντρικά τα δείτε δακρυσμένα
τι έχουν και δακρύζουνε ρωτήσετε εμένα

Όποιος με κατηγορήσει
για τα δάκρυα μου αυτά
δε θα έχει αγαπήσει
ούτε θα ’χει και καρδιά

Όταν τα μάτια τ’ αντρικά τα δείτε δακρυσμένα
τι έχουν και δακρύζουνε ρωτήσετε εμένα

Στο άδειο Προσκεφάλι

Στίχοι: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Μουσική: Μπάμπης Δαλιάνης

Στο άδειο προσκεφάλι,
στο σπίτι τ’ ορφανό,
σαν γέρνω το κεφάλι,
γλυκιά μου αγάπη, για σένα πονώ.

Κλαίω και πονώ για το δικό σου χωρισμό,
χρόνια καρτερώ και λαχταρώ το γυρισμό.

Και μια φωτογραφία
που είμαστ’ αγκαλιά
τη βλέπω και δακρύζω
και την γεμίζω με χίλια φιλιά.

Κλαίω και πονώ για το δικό σου χωρισμό,
χρόνια καρτερώ και λαχταρώ το γυρισμό.

Στο πικραμένο δειλινό

Στίχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης
Μουσική: Σωτήρης Ζωιόπουλος

Στο πικραμένο δειλινό
καθώς ο ήλιος πέφτει
τ’ άσπρα μαλλιά που φτάσανε
κοιτάζω στον καθρέφτη

Κλαίει η καρδιά και δεν μπορώ
το δάκρυ να κρατήσω
Πώς ήμουνα, πώς έγινα
και πώς θα καταντήσω

Εγέρασα πολύ νωρίς
και πριν από την ώρα
χαράζουνε το πρόσωπο
βαθειά ρυτίδες τώρα

Κλαίει η καρδιά και δεν μπορώ
το δάκρυ να κρατήσω
Πώς ήμουνα, πώς έγινα
και πώς θα καταντήσω

Στο πικραμένο δειλινό
ξυπνούν οι αναμνήσεις
είναι καημό να μην μπορείς
το παρελθόν να σβήσεις

Κλαίει η καρδιά και δεν μπορώ
το δάκρυ να κρατήσω
Πώς ήμουνα, πώς έγινα
και πώς θα καταντήσω

Δεν σου έλειπε τίποτα

Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Βασίλης Βασιλειάδης
Έτος: 1968

Θα τα σκίσω τα ρούχα μου,
θα λυγίσω τα σίδερα,
γιατί την αγάπη μας
την πρόδωσες σήμερα.

Θα τα σκίσω τα ρούχα μου
για να δεις την πληγή μου
που μου άνοιξες άπονη
βαθιά στην ψυχή μου.

Όσες μέρες ζω στον κόσμο
τόσες πίκρες έχω πιει
μα την πιο μεγάλη πίκρα
μου την έδωσες εσύ.

Εσύ, εσύ, εσύ...

Δεν σου έλειπε τίποτα
και δεν είχες παράπονα,
όμως αγαπούλα μου
μου φέρθηκες άπονα

Θα τα σκίσω τα ρούχα μου
για να δεις την πληγή μου
που μου άνοιξες άπονη
βαθιά στην ψυχή μου.

Όσες μέρες ζω στον κόσμο
τόσες πίκρες έχω πιει
μα την πιο μεγάλη πίκρα
μου την έδωσες εσύ.

Εσύ, εσύ, εσύ...

Ψιλοβρέχει

Στίχοι: Γιώργος Μητσάκης
Μουσική: Γιώργος Μητσάκης
Έτος: 1957

Απόψε άρχισε και ψιλοβρέχει
κι ο νους μου πάλι σε σένα τρέχει
κι ο νους μου πάλι σε σένα τρέχει.
Στην αγκαλιά του, αχ, ποιος να σ’ έχει
στην αγκαλιά του, αχ, ποιος να σ’ έχει
αυτό το βράδυ που ψιλοβρέχει;

Η νύχτα σκέπασε όλη τη χώρα.
Σε συλλογιέμαι, πού να ’σαι τώρα
σε συλλογιέμαι, που να’ σαι τώρα;
Ποιος σ’ αγκαλιάζει αυτή την ώρα
ποιος σ’ αγκαλιάζει αυτή την ώρα
που ψιλοβρέχει σ’ όλη τη χώρα;

Στο δρόμο δεν περνά διαβάτης άλλος
κι η μοναξιά μου καημός μεγάλος
κι η μοναξιά μου καημός μεγάλος.
Εγώ πονάω, κανένας άλλος.
Αυτό το βράδυ που ψιλοβρέχει
στην αγκαλιά του, αχ, ποιος να σ’ έχει;

Νέοι και γέροι ναυτικοί

Στίχοι: Στέφανος Βαρτάνης
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης

Νέοι και γέροι ναυτικοί
της θάλασσας λιοντάρια,
σαν τα θεριά παλεύετε
μες στα βαριά καράβια,
στις μηχανές, στα κύματα,
στις άγκυρες, στ’ αμπάρια.

Στου καθ’ ενός το πρόσωπο
είναι ζωγραφισμένη,
η νοσταλγία κι ο καημός
για την αγαπημένη
και για τη μάνα τη γλυκιά
που πάντα περιμένει.

Θάλασσα, μάγισσα πικρή,
όποιος κοντά σου ζήσει,
δε θα σε αποχωριστεί
όσο κι αν νοσταλγήσει,
κι αν κλάψει για τη μάνα του,
γι’ αγάπη κι αν δακρύσει.

Στου καθ’ ενός το πρόσωπο
είναι ζωγραφισμένη,
η νοσταλγία κι ο καημός
για την αγαπημένη
και για τη μάνα τη γλυκιά
που πάντα περιμένει.

Έχεις άντρα χρυσοχέρη

Στίχοι: Στέφανος Βαρτάνης
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης
Έτος: 1965

Με ιδρώτα και αξία
και το μέτωπο ψηλά, αχ!
αγωνίζομαι για σένα,
αγαπούλα μου γλυκιά.

Έχεις άντρα χρυσοχέρη
και ποτέ μην φοβηθείς,
στα δυο χέρια του τεχνίτη
σίγουρα να βασιστείς
και αρχόντισσα θα ζεις.

Ο τεχνίτης δε φοβάται,
είν’ τα χέρια του χρυσά, αχ!
στη ζωή δε θα πονέσεις
αγαπούλα μου γλυκιά.

Έχεις άντρα χρυσοχέρη
και ποτέ μην φοβηθείς,
στα δυο χέρια του τεχνίτη
σίγουρα να βασιστείς
και αρχόντισσα θα ζεις.

Σαν τον πουλημένο σκλάβο

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης
Έτος: 1958

Σαν τον πουλημένο σκλάβο
μέρα, νύχτα στη δουλειά
αγωνίζομαι να θρέψω
τα φτωχά μου τα παιδιά.

Δούλευε, σκλάβε, δούλευε
ως τη στερνή πνοή σου,
αφού γεννήθηκες φτωχός
έτσι θα πάει η ζωή σου.

Πού `ναι η προκοπή που έχω
μες στη μαύρη μου ζωή;
Κι αν δουλεύω σαν τον σκλάβο
δε χορταίνω το ψωμί.

Δούλευε, σκλάβε, δούλευε
ως τη στερνή πνοή σου,
αφού γεννήθηκες φτωχός
έτσι θα πάει η ζωή σου.

Όπου πω τα βάσανά μου
τα μεγάλα και βαριά
με πικραίνουν και μου λένε
ας μην έκανες παιδιά.

Όλα μάταια, όλα ψεύτικα

Στίχοι: Στέλιος Καζαντζίδης
Μουσική: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Έτος: 1960

Σε τούτον τον παλιοντουνιά
καλό μην περιμένεις.
Εδώ δε σε ρωτά κανείς, άνθρωπε,
αν ζεις ή αν πεθαίνεις.

Γιατί να μην υπάρχει αγάπη και συμπόνια;
Μία κακία μένει στη μάταια ζωή.
Γλεντήστε τα, τα λίγα
τα ψεύτικα μας χρόνια.
Μέσα στη γη θα μπούμε
και πλούσιοι και φτωχοί.

Χάλασε ο κόσμος, χάλασε,
φιλότιμο δεν έχει.
Μόνον η μάνα σ’ αγαπά και σε πονά,
η μάνα σε προσέχει.

Γιατί να μην υπάρχει αγάπη και συμπόνια;
Μία κακία μένει στη μάταια ζωή.
Γλεντήστε τα, τα λίγα
τα ψεύτικα μας χρόνια.
Μέσα στη γη θα μπούμε
και πλούσιοι και φτωχοί.

Και την γυναίκα που αγαπάς
και είν’ ο άνθρωπός σου
κι αυτή στις δύσκολες στιγμές θα σ’ αρνηθεί,
θα φύγει απ’ το πλευρό σου.

Γιατί να μην υπάρχει αγάπη και συμπόνια;
Μία κακία μένει στη μάταια ζωή.

Γεια σου Περαία αθάνατε

Στίχοι: Μιχάλης Γενίτσαρης
Μουσική: Μιχάλης Γενίτσαρης

Πολλά τραγούδια έγραψαν
Περαία μου για σένα
γράφω κι εγώ στη σούρα μου
με τη σειρά μου ένα.

Γεια σου Περαία αθάνατε
της εργατιάς κολόνα
Πασαλιμάνι, Κοκκινιά
Καμίνια, Δραπετσώνα.

Κούπες κρασί αμέτρητες
στην Τρούμπα θα ρουφήξω
και στο Χατζηκυριάκειο
στουπί θα καταλήξω.

Γεια σου Περαία αθάνατε
απόψε κάνω γιούρια
στη Ζέα, στα Λιπάσματα
και στα γνωστά Ταμπούρια.

Γεια σου Περαία αθάνατε
χιλιοτραγουδισμένε
κάνεις καρδιές να χαίρονται
κάνεις καρδιές να κλαίνε.

Χαρές και πίκρες μάς κερνάς
ανάμιχτες, χαρμάνι
το καλώς ήρθες κι έχε γεια
που λένε στο λιμάνι.

Μόνος

Στίχοι: Άγγελος Αξιώτης
Μουσική: Τάκης Σούκας

Όταν ο άντρας αγαπάει δεν ξεχνάει
και την καρδιά του μια γυναίκα κυβερνάει.
Εσύ μου λείπεις και με λύγισε ο πόνος
μόνος μου είμαι μόνος.

Να ξαναρθείς σε περιμένω
χωρίς εσένα αργοπεθαίνω
μόνος μου είμαι μόνος.

Όταν ο άντρας αγαπάει δεν ξεχνάει
και την ζωή του η αγάπη κυβερνάει.
Κι αν έχεις φύγει δεν σε σβήνει ούτε ο χρόνος μόνος μου είμαι μόνος.

Να ξαναρθείς σε περιμένω
χωρίς εσένα αργοπεθαίνω
μόνος μου είμαι μόνος.

Από το δίσκο "Ελεύθερος"

Μην Κλαις

Στίχοι: Νίκος Λουκάς
Μουσική: Τάκης Σούκας

Μην κλαις και μη σε τρώει ο καημός
εγώ δε γίνομαι Θεός που τιμωράει,
μην κλαις, είμ’ ένας άνθρωπος απλός
που τον πονάει ο χωρισμός και σ’ αγαπάει.

Σε συγχωρώ γιατί δεν είμ’ ο αναμάρτητος,
γιατί δεν είμαι ο αλάθητος, σε συγχωρώ,
σε συγχωρώ γιατί κοντά μου ξαναγύρισες,
φτάνει συγγνώμη που μου ζήτησες,
σε συγχωρώ, μην κλαις.

Μην κλαις, δε θέλω ν’ απολογηθείς,
εγώ δεν είμαι δικαστής να σε δικάσω,
μην κλαις, δε θέλω τίποτα να πεις,
θέλω στα μάτια να με δεις, να σ’ αγκαλιάσω.

Σε συγχωρώ γιατί δεν είμ’ ο αναμάρτητος,
γιατί δεν είμαι ο αλάθητος, σε συγχωρώ,
σε συγχωρώ γιατί κοντά μου ξαναγύρισες,
φτάνει συγγνώμη που μου ζήτησες,
σε συγχωρώ, μην κλαις.