Έφυγες και πού μ΄ αφήνεις

Στίχοι: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Μουσική: Μανώλης Χιώτης



Στο κατώφλι ένα γράμμα πεταμένο
και στην πόρτα κρεμασμένα τα κλειδιά
έτσι βρήκα σκοτεινό και ρημαγμένο
το φτωχό μας το σπιτάκι μια βραδιά.

Έφυγες και πού μ’ αφήνεις;
Ένα σπίτι πώς το κλείνεις;

Στη μικρή μας καμαρούλα μόλις μπήκα,
βλέπω άδειο το κρεβάτι κι ορφανό
και τη βέρα στο προσκέφαλό σου βρήκα.
Ποιος σε πήρε, πού να πήγες και πονώ;

Έφυγες και πού μ’ αφήνεις;
Ένα σπίτι πώς το κλείνεις;

Με το κλάμα συντροφιά θα ξενυχτήσω
νοσταλγώντας μια φευγάτη αγκαλιά.
Το πρωί με τι κουράγιο να ξυπνήσω,
με τι όρεξη να πάω στη δουλειά;

Έφυγες και πού μ’ αφήνεις;
Ένα σπίτι πώς το κλείνεις;


Ποιος θα με πληροφορήσει

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Έτος: 1958

Ποιος θα με πληροφορήσει
ποιος μπορεί να μου το πει
όταν ένας άντρας κλαίει
από αγάπη αν είν’ ντροπή

Όταν τα μάτια τ’ αντρικά τα δείτε δακρυσμένα
τι έχουν και δακρύζουνε ρωτήσετε εμένα

Για να κλαίει ένας άντρας
θα ’χει αιτία σοβαρή
μια χαμένη αγάπη κλαίει
κλαίει μια καταστροφή

Όταν τα μάτια τ’ αντρικά τα δείτε δακρυσμένα
τι έχουν και δακρύζουνε ρωτήσετε εμένα

Όποιος με κατηγορήσει
για τα δάκρυα μου αυτά
δε θα έχει αγαπήσει
ούτε θα ’χει και καρδιά

Όταν τα μάτια τ’ αντρικά τα δείτε δακρυσμένα
τι έχουν και δακρύζουνε ρωτήσετε εμένα


Στο άδειο Προσκεφάλι

Στίχοι: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Μουσική: Μπάμπης Δαλιάνης



Στο άδειο προσκεφάλι,
στο σπίτι τ’ ορφανό,
σαν γέρνω το κεφάλι,
γλυκιά μου αγάπη, για σένα πονώ.

Κλαίω και πονώ για το δικό σου χωρισμό,
χρόνια καρτερώ και λαχταρώ το γυρισμό.

Και μια φωτογραφία
που είμαστ’ αγκαλιά
τη βλέπω και δακρύζω
και την γεμίζω με χίλια φιλιά.

Κλαίω και πονώ για το δικό σου χωρισμό,
χρόνια καρτερώ και λαχταρώ το γυρισμό.



Στο πικραμένο δειλινό

Στίχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης
Μουσική: Σωτήρης Ζωιόπουλος


Στο πικραμένο δειλινό
καθώς ο ήλιος πέφτει
τ’ άσπρα μαλλιά που φτάσανε
κοιτάζω στον καθρέφτη

Κλαίει η καρδιά και δεν μπορώ
το δάκρυ να κρατήσω
Πώς ήμουνα, πώς έγινα
και πώς θα καταντήσω

Εγέρασα πολύ νωρίς
και πριν από την ώρα
χαράζουνε το πρόσωπο
βαθειά ρυτίδες τώρα

Κλαίει η καρδιά και δεν μπορώ
το δάκρυ να κρατήσω
Πώς ήμουνα, πώς έγινα
και πώς θα καταντήσω

Στο πικραμένο δειλινό
ξυπνούν οι αναμνήσεις
είναι καημό να μην μπορείς
το παρελθόν να σβήσεις

Κλαίει η καρδιά και δεν μπορώ
το δάκρυ να κρατήσω
Πώς ήμουνα, πώς έγινα
και πώς θα καταντήσω


Δεν σου έλειπε τίποτα

Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Βασίλης Βασιλειάδης
Έτος: 1968


Θα τα σκίσω τα ρούχα μου,
θα λυγίσω τα σίδερα,
γιατί την αγάπη μας
την πρόδωσες σήμερα.

Θα τα σκίσω τα ρούχα μου
για να δεις την πληγή μου
που μου άνοιξες άπονη
βαθιά στην ψυχή μου.

Όσες μέρες ζω στον κόσμο
τόσες πίκρες έχω πιει
μα την πιο μεγάλη πίκρα
μου την έδωσες εσύ.

Εσύ, εσύ, εσύ...

Δεν σου έλειπε τίποτα
και δεν είχες παράπονα,
όμως αγαπούλα μου
μου φέρθηκες άπονα

Θα τα σκίσω τα ρούχα μου
για να δεις την πληγή μου
που μου άνοιξες άπονη
βαθιά στην ψυχή μου.

Όσες μέρες ζω στον κόσμο
τόσες πίκρες έχω πιει
μα την πιο μεγάλη πίκρα
μου την έδωσες εσύ.

Εσύ, εσύ, εσύ...


Ψιλοβρέχει

Στίχοι: Γιώργος Μητσάκης
Μουσική: Γιώργος Μητσάκης
Έτος: 1957


Απόψε άρχισε και ψιλοβρέχει
κι ο νους μου πάλι σε σένα τρέχει
κι ο νους μου πάλι σε σένα τρέχει.
Στην αγκαλιά του, αχ, ποιος να σ’ έχει
στην αγκαλιά του, αχ, ποιος να σ’ έχει
αυτό το βράδυ που ψιλοβρέχει;

Η νύχτα σκέπασε όλη τη χώρα.
Σε συλλογιέμαι, πού να ’σαι τώρα
σε συλλογιέμαι, που να’ σαι τώρα;
Ποιος σ’ αγκαλιάζει αυτή την ώρα
ποιος σ’ αγκαλιάζει αυτή την ώρα
που ψιλοβρέχει σ’ όλη τη χώρα;

Στο δρόμο δεν περνά διαβάτης άλλος
κι η μοναξιά μου καημός μεγάλος
κι η μοναξιά μου καημός μεγάλος.
Εγώ πονάω, κανένας άλλος.
Αυτό το βράδυ που ψιλοβρέχει
στην αγκαλιά του, αχ, ποιος να σ’ έχει;



Νέοι και γέροι ναυτικοί


Στίχοι: Στέφανος Βαρτάνης
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης


Νέοι και γέροι ναυτικοί
της θάλασσας λιοντάρια,
σαν τα θεριά παλεύετε
μες στα βαριά καράβια,
στις μηχανές, στα κύματα,
στις άγκυρες, στ’ αμπάρια.

Στου καθ’ ενός το πρόσωπο
είναι ζωγραφισμένη,
η νοσταλγία κι ο καημός
για την αγαπημένη
και για τη μάνα τη γλυκιά
που πάντα περιμένει.

Θάλασσα, μάγισσα πικρή,
όποιος κοντά σου ζήσει,
δε θα σε αποχωριστεί
όσο κι αν νοσταλγήσει,
κι αν κλάψει για τη μάνα του,
γι’ αγάπη κι αν δακρύσει.

Στου καθ’ ενός το πρόσωπο
είναι ζωγραφισμένη,
η νοσταλγία κι ο καημός
για την αγαπημένη
και για τη μάνα τη γλυκιά
που πάντα περιμένει.






Έχεις άντρα χρυσοχέρη

Στίχοι: Στέφανος Βαρτάνης
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης
Έτος: 1965

Με ιδρώτα και αξία
και το μέτωπο ψηλά, αχ!
αγωνίζομαι για σένα,
αγαπούλα μου γλυκιά.

Έχεις άντρα χρυσοχέρη
και ποτέ μην φοβηθείς,
στα δυο χέρια του τεχνίτη
σίγουρα να βασιστείς
και αρχόντισσα θα ζεις.

Ο τεχνίτης δε φοβάται,
είν’ τα χέρια του χρυσά, αχ!
στη ζωή δε θα πονέσεις
αγαπούλα μου γλυκιά.

Έχεις άντρα χρυσοχέρη
και ποτέ μην φοβηθείς,
στα δυο χέρια του τεχνίτη
σίγουρα να βασιστείς
και αρχόντισσα θα ζεις.


Σαν τον πουλημένο σκλάβο




Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης
Έτος: 1958

Σαν τον πουλημένο σκλάβο
μέρα, νύχτα στη δουλειά
αγωνίζομαι να θρέψω
τα φτωχά μου τα παιδιά.

Δούλευε, σκλάβε, δούλευε
ως τη στερνή πνοή σου,
αφού γεννήθηκες φτωχός
έτσι θα πάει η ζωή σου.

Πού `ναι η προκοπή που έχω
μες στη μαύρη μου ζωή;
Κι αν δουλεύω σαν τον σκλάβο
δε χορταίνω το ψωμί.

Δούλευε, σκλάβε, δούλευε
ως τη στερνή πνοή σου,
αφού γεννήθηκες φτωχός
έτσι θα πάει η ζωή σου.

Όπου πω τα βάσανά μου
τα μεγάλα και βαριά
με πικραίνουν και μου λένε
ας μην έκανες παιδιά.





Όλα μάταια, όλα ψεύτικα

Στίχοι: Στέλιος Καζαντζίδης
Μουσική: Χρήστος Κολοκοτρώνης
Έτος: 1960

Σε τούτον τον παλιοντουνιά
καλό μην περιμένεις.
Εδώ δε σε ρωτά κανείς, άνθρωπε,
αν ζεις ή αν πεθαίνεις.

Γιατί να μην υπάρχει αγάπη και συμπόνια;
Μία κακία μένει στη μάταια ζωή.
Γλεντήστε τα, τα λίγα
τα ψεύτικα μας χρόνια.
Μέσα στη γη θα μπούμε
και πλούσιοι και φτωχοί.

Χάλασε ο κόσμος, χάλασε,
φιλότιμο δεν έχει.
Μόνον η μάνα σ’ αγαπά και σε πονά,
η μάνα σε προσέχει.

Γιατί να μην υπάρχει αγάπη και συμπόνια;
Μία κακία μένει στη μάταια ζωή.
Γλεντήστε τα, τα λίγα
τα ψεύτικα μας χρόνια.
Μέσα στη γη θα μπούμε
και πλούσιοι και φτωχοί.

Και την γυναίκα που αγαπάς
και είν’ ο άνθρωπός σου
κι αυτή στις δύσκολες στιγμές θα σ’ αρνηθεί,
θα φύγει απ’ το πλευρό σου.

Γιατί να μην υπάρχει αγάπη και συμπόνια;
Μία κακία μένει στη μάταια ζωή.


Αναζήτηση Τραγουδιών και Στίχων


Τραγούδια

Αγάπησα και πόνεσα Έι καπετάνιε Κόκκινο - Μαύρο Πικρός καφές
Αγκινάρα με τα αγκάθια  Είν' όλα μαύρα Κράτα καρδιά Πλήγωσε με όσο θέλεις 
Αγριολούλουδο  Είσαι η ζωή μου Λασπωμένα Όνειρα Ποια είσαι εσύ 
Άδειες φεύγουνε οι νύχτες Έκανα το δάκρυ μου μελάνι Μάγκα μου περαστικά σου Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός
Αθήνα Ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι Μαζί σου πως να ζήσω Ποιος είδε γλάρο στα βουνά
Αθήνα-Πειραιάς-Θεσσαλονίκη Ένα τραγούδι θλιβερό Μάνα μου Ποιος θα με πληροφορήσει
Ακόμα και στην κόλαση Ένας μάγκας στο Βοτανικό Μαντουμπάλα Που είσαι μάνα να με δεις
Αλίμονο σ' εμένα Ένας σκύλος και μια γυναίκα Μάτωσε-Μάτωσε Πριν το χάραμα
Αλλοτινές μου εποχές Έξω απ' άδικο Μαυρομάνικο μαχαίρι Προσευχή
Αμάν Έξω ντέρτια και καημοί Με γέρασε η ξενιτιά Πυρετός
Αν είναι η Αγάπη Έγκλημα Έπεσα έξω Με έκαψες με κατάστρεψες Σαββατόβραδο
Αν ήξερες ποιός είμαι εγώ Έρχονται χρόνια δύσκολα Μεσάνυχτα που να σε βρω Σαν απόκληρος γυρίζω
Αν ρωτάς να σου πω Έφυγες και πού μ΄ αφήνεις  Μετάνιωσες Σαν την καλαμιά στον κάμπο
Ανάθεμα την τύχη μου Έφυγες μ΄ έναν άλλονε Μην Κλαις Σαν τον πουλημένο σκλάβο
Αναστενάζω βγαίνει φωτιά Έχεις άντρα χρυσοχέρη Μια γυναίκα έφυγε Σε διώξαν απ΄ την Κοκκινιά
Ανεμώνα Έχω μια αγάπη Μια γυναίκα πέρασε Σε τούτο το παλιόσπιτο
Ανήμπορος 'Εψαξα άδικα να βρω  Μια Καινούργια Κοινωνία Σήκω χόρεψε κουκλί μου
Άνθρωπε άδικε γιατί Ζηλεύω τα πουλιά Μια Κυριακή στη Φυλακή Στα βράχια της Πειραϊκής
Αντιλαλούνε τα βουνά Ζιγκουάλα Μια μέρα πριν πεθάνω Στα χέρια σου μεγάλωσαν
Απ' τα ψηλά πατώματα Η αγάπη κι ο παράς Μια παλιά ιστορία Σταλαματιά, σταλαματιά
Απ' τα ψηλά στα χαμηλά Η ζωή μου όλη Μοίρα μου μ΄ έχεις μισήσει Στην Ελλάς του 2000 
Απ' τις παρανομίες μου Η Θεατρίνα Μονάχος Παραστράτησα Στην οδό της τρέλας
Από τα πολλά Φαρμάκια Η καμπάνα σημαίνει Μόνος Στην ψάθα θα πεθάνω
Απόκληρος της κοινωνίας Η καρδιά μου ας όψεται Μπρος στο ρημαγμένο σπίτι Στις φάμπρικες της Γερμανίας
Άπονες εξουσίες Η Καρδιά Της Μάνας Να περπατήσουμε μαζί Στο άδειο Προσκεφάλι
Άπονη Ζωή Η Κοινωνία Νέοι και γέροι ναυτικοί  Στο πικραμένο δειλινό
Άπονη καρδιά Η νοσταλγία Νόμιζα πως ήταν φίλοι Στο σταυροδρόμι του χωρισμού
Απόψε σ΄ έχω στην αγκαλιά μου Η πιο μεγάλη αμαρτία Νυχτερίδες κι αράχνες Στο τραπέζι που τα πίνω
Απόψε φίλα με Η πληγωμένη μου καρδιά Ξεκινήσαμε με όνειρα χρυσά Συγχώρεσε με
Αραπίνες Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ Ξέρω Νεκρούς Συννεφιασμένη Κυριακή
Άργησα να σε γνωρίσω Η Στεναχώρια μου Ξεσπά η μπόρα Σχίζονται κάμποι και βουνά
Ας ήτανε ο πόνος ένα τσιγάρο δρόμος Η χήρα Ξέχασέ με, ξέχασέ με Τα καλά παιδιά
Άσε με να ζήσω μοναχός Ήθελα να 'μουνα Πασάς Ο Αντώνης Ο Βαρκάρης Τα μαλλιά τα γκρίζα
Άσπρο πουκάμισο φορώ Ηλιοβασίλεμα σωστό Ο Γυάλινος Κόσμος Τα ξενύχτια κι οι όμορφες γυναίκες
Αυτή η νύχτα μένει Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά Ο ζωντανός ο χωρισμός Τα παλάτια της αγάπης
Αφήστε με να κλάψω Θα ξανατραγουδήσω Ο Καλός καλό δεν έχει Τα πονεμένα δειλινά
Αχάριστε Κόσμε Θα Φύγω Μακρυά Σου Ο καψούρης Τα ροζιασμένα χέρια μου
Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω Θέλω να πεθάνω Ο μπάρμπα-Γιάννης Τα χείλη σου όσα κι αν πουν
Βαριά χτυπούν τα σήμαντρα Θέλω να πω τον πόνο μου Ο Τραγουδιστής Τέτοια κούκλα και τσαχπίνα
Βραδιάζει Θεσσαλονίκη μου Ο Χάρος Την έδιωξα κι όμως την αγαπώ
Βράχο βράχο Θλιμμένο δειλινό Ο Ψαράς Την Παρασκευή το βράδυ
Βρε άνθρωπε κατήγορε Ίσως αύριο Οι αισθηματίες Την πόρτα μη μου κλείνεις
Βύθισε μου το μαχαίρι Καθένας με τον πόνο του Οι μισοί καλοί Τι θέλεις από μένανε
Γεια σου Περαία αθάνατε  Και οι άντρες κλαίνε Όλα εδώ πληρώνονται Το άδικο δεν ευλογείται
Γέρασα πριν την ώρα μου Και πού Θεός Όλα μάταια, όλα ψεύτικα Το ανήλικο
Για δυο μάτια απόψε πίνω Καινούργιες Συμφορές Όποια και να `σαι Το δικό σου αμάρτημα
Για μας ποτέ μην ξημερώσει Καλύτερα μια μαχαιριά Όπου άνθρωπος κακία Το δρομολόι της ζωής
Για μένα αστράφτει και βροντά Κανείς δεν ήρθε να με δει Όση γλύκα έχουνε τα χείλη σου Το θολωμένο μου μυαλό
Για μπάνιο πάω Κάποια μάνα αναστενάζει Όταν βλέπετε να κλαίω Το κλάμα της πενιάς 
Γιατί Με Ξύπνησες Πρωί Καρδιά Παραπονιάρα Ουίσκι τζιν και φρούμελ Το μεγάλο ψάρι
Γυρίζω απ’ τη νύχτα Καρδιά πληγωμένη Πάει κι αυτός Το πέλαγο είναι βαθύ
Δέκα παλικάρια Κατάδικος για πάντα Παίξε Χρήστο το Μπουζούκι Το τελευταίο ραντεβού
Δεν θα ξαν' αγαπήσω Καταραμένη να 'σαι Πάνω στου τοίχου το κάρφι Το τρένο Γερμανίας Αθηνών
Δεν θέλω το κακό σου Καταραμένο Σάββατο Παράπονο Το ψωμί τη ξενιτιάς
Δεν σε πιστεύω  Κατάστρεψες τα νιάτα μου Παραστράτησα για σένα Τραγουδώ
Δεν σε ρωτώ ποια ήσουνα Καταστροφές και Συμφορές Πάρε τα χνάρια μου Υπάρχουν και καλά παιδιά
Δεν σου έλειπε τίποτα Κάτω απ’ το πουκάμισό μου Πάρε φωτιά και κάψε με Υπάρχω
Δρόμος δίχως σύνορα Κάψε κάψε Πάψε να ρωτάς Φαράχ
Δυο πόρτες έχει η ζωή Κάψτε, Κάψτε την καρδιά μου Πέθανε το πιο καλό παιδί Φεύγω μανούλα μου γλυκειά
Δυστυχώς Κελί μου κατασκότεινο Πέντε πάνω πέντε κάτω Φεύγω με πίκρα στα ξένα
Εγώ είμαι αϊτός Κι αν γελάω είναι ψέμα Πέτρα θα ρίξω πίσω Φεύγω να ξενιτευτώ
Εγώ θα σε γλιτώσω Κλάψε σήμερα καρδιά μου Πέτρινα χρόνια Φίλε μου καλέ
Εγώ καλός γεννήθηκα Κλείστε την Πόρτα της Ζωής Πέφτουν της βροχής οι στάλες Φύγε κι άσε με
Εγώ με την αξία μου Κοινωνία Ένοχη Ψιλοβρέχει